یزد شهر بادگیرهای افسانه(۲)

        بادگیر باغ دولت آباد

مسجد جامع یزد

شبستان مسجد جامع

محراب

نمایی از سقف

نمایی از هتل صفائیه یزد

سرسرای هتل

چایخانه سنتی هتل

 

 

 

یزد، شهر بادگیرهای افسانه

 

آیینه­ای برای دیدن ایران قدیم

 

قدم در راه می­گذاری، بیابان­های بی­فریاد و نمکزارهای دلگزای بی باران!

آسمان آبی و دشت نمک...

 

 

و درمقابلت شهری که زندگی و عشق را به سردابه­های نمناک سپرده

 

است.  یزد، افسون طبیعت در پیوند باد با خاک وبادگیرهای افسونگر که

 

چشمانت را از تو می­گیرند.

 

جایی که زندگی هماره در کشاکش جدالی است با شن­هایی که می­آیند و

 

می­ربایند، شاید دل مسافر عشق گم­کرده­ای مثل من یا تو...

 

مردمی که هنوز گرمی دستانشان نشان مهر است . مثل گرمای آتش

 

اهورایی ...افروخته در آتشدانی که دیرینگی آن به دیرپایی داغ­هایی است

 

که بر دل مردم ایران نشسته است.

 

 

نمایی از فروهر سردر آتشکده با سه اصل اهورایی:اندیشه، گفتار و کردار نیک

 

 

                     نمایی از آتشکده یزد

 

 

                       آتشدان دیرسال آتشکده

 

 

 تصویری از زردتشت آویخته در آتشکده

 

 ادامه دارد.........

  باغ گلشن طبس(ادامه...)

ورودی باغ گلشن

گر عشق نبودی و غم عشق نبودی 

               

        چندین سخن نغز که گفتی که شنودی؟

 

رهاوردی از سفری کوتاه در کویر

 

-                                                                                                        طبس از نگاه دوربين:

 

 

روزگارتان سبزتر از بهار،

 

شادی­هایتان بی­شمار،

 

عیدتان مبارک.

 

 

 

 

قصّه­ی من(1)

 

                 آرام سر بلند می­کنم و بی آن که بفهمی، نگاهت می­کنم ، هنوز هم تا نگاهت می­کنم صورتم گر می­گیرد. یک باره سر می­گردانی و نگاهمان تلاقی می­کند. طرحی از یک لبخند روی لبانت می­نشیند امّا نمی­خواهی نشان بدهی که لبخند زده­ای دوباره قلم را روی کاغذ به حرکت می­گیری و باز می­نویسی. آرام و بی دغدغه و چنان می­نویسی که انگار قصد تمام کردن نداری. به بازی­ام می­گیری. هنوز بیرون باد می­وزد و بوی نمی که می­آید خبر از باران می­دهد.

      کتاب را می­بندم، خواندنم نمی­آید. دلم می­خواهد بی آن که کسی بداند فقط نگاهت کنم امّا کتابدار را می­بینم که با شماتت نگاهم می­کند. در دلم می­گویم اگر می­دانستی، شماتتم نمی­کردی! و بی­صدا بلند می­شوم کتاب را تحویل می­دهم و بی­آن­که خانم کتابدار و سردی نگاهش مکدّرم کند، بارانی­ام را می­پوشم و بیرون می­زنم.

       دم در می­ایستم، هوا نم­دار است و بوی چنارهای باران خورده با برگ­های زرد تیره که در گرگ و میش هوا تیره­تر به نظر می­آیند، مشغولم می­کنند . و گذر کند عقربه­های ساعت و بی­قراری من. نمی­آیی. یا نمی­خواهی بیایی. یقه­ی بارانی را بالا می­دهم و راه می­افتم.

 

        به مادر سلام می­کنم، نگاهم می­کند، دلم می­لرزد . آشکارا می­بینم که دل­نگران است امّا بدون دلخوری می­گوید: سلام، دیر کردی! لبخندی می­زنم و می­گویم: قدم­هایم با هم قهر بودند و می­بوسمش. رهایم نمی­کند و می­گوید: مادر مراقب خودت باش. می­گویم: هستم و از بغلش به بیرون می­سرم. هنوز هم بوی تنش آرامم می­کند. با خود می­گویم چه خوب که هستی.

      بلاتکلیف روی تخت می­نشینم و تصویر صورتت باز ذهنم را پر می کند.

                                                      *******

باغ

 

روزگاری در پس پنجره­ام باغی بود

پر از چلچله­ها

              پر سوسن، پر یاس

                          پر شادی پر رنگ.

آسمانش آبی

             کف دستانش سبز

                           رنگ گل­هایش سرخ.

                        ******

 

با صدای پر یک بلدرچین

                           - یک گنجشک

                                                   - یک تیهو

می­گشودم دو لت پنجره را

می­نشستم لب درگاه اتاق

                               هستی باغ همه پیدا بود:

                                - جامه­ی سبز درخت

                                - مویه­ی زلال آب

                               - چشمک نور در آب

                               - خنده­ی غنچه­ی گل

و کلاغی تنها

                 - بر نوک شاخ چنار

هستی باغ همه عاطفه بود.

                        ******

 

صبح­ها وقت سحر

                         - تا به همراه نسیم

 عطر گل می­پیچید؛

                         می­پریدم از خواب

                         می­نشستم لب حوض

                         می­کشیدم دستی

به تن نیلی آب.

فرصتی بود که باز

                  از سر شوق سلامی بکنم

به همه گلکده­ی باغچه­ی کوچکمان.

                        ******

 

با طلوع خورشید

روی گلبرگ گلی

                   - شبنمی می­لرزید؛

پوپکی پر می­زد؛

                  - شاخه­ای می­قصید.

پای بیدی مجنون

                    کودکی بی­پروا

                               در چمن می­غلتید.

                        ******

 

گاه­گاهی هوسم بر می­داشت

کز پس پنجره طرحی بزنم:

                  می­کشیدم مردی؛

                 پشت یک پنجره­ای؛

                 خیره در باغ گلی؛

                 دو قدم دور ترک

                                         - سرو بلند.

                        ******

 

گاه می­شد که هوا، غمگین بود

و دل نازک ابر

                    بوی باران می­داد

شوق باریدن اشک؛

می­نشست پای مژه

                    حاصل ابری دل

عاقبت

          باران بود.

                        ******

 

فصل بارانی باغ؛

فصل شیدایی من،

فصل جوشیدن شعر

                     از سر چشمه­ی جان

فصل آغاز شکفتن­ها بود.

فصل بارانی باغ؛

فصل بی­تابی من،

فصل اندیشه به خود،

فصل آغاز سفر

                    به دل حادثه بود.

                    ******

 

یک شبی یادم هست

که همه پیکر باغ

                    زیر مهتاب سپید،

                     متبلور شده بود.

حالت گنگی بود

                   بین مهتاب و بلور

                   و پل شیشه و شب

دست من می­لرزید

                   و دو چشمم نگران

که مبادا نفسی

یا که ناگاه کسی

                 بشکند خاطره­ی ترد مرا !

                        ******

عشق را من

 دیده­بودم در باغ؛

در تپش­های تب­آلود زمین

در تنش­های پر از راز گیاه

               پشت هر بوسه­ی بید

               به لب نیلی آب.

در هماغوشی پیچک

             با درختی عریان.

پشت دلواپسی شاپرکی

         که به همراه افق

                  به تماشای سراپرده­ی مریم می رفت.

و نسیمی که سبک

                 می­دوید از ته باغ

                            دستش از رایحه­ی سوسن و شب­بو

                                                                         سنگین.

                        ******

 

این طرف من بودم

و اتاق نمناک

              که پر از خاطره بود

               - بوی رویا می­داد؛

               - بوی باران بر خاک؛

                           پر موسیقی شعر؛

                           پر آواز بنان؛

                           پر از شیدایی.

با بلور جلوی پنجرهای

                          پر از غمزه­ی ناز

آن طرف بودن بود؛

                           هستی بود؛

                                           آزادی.

                        ******

 

دیگر امروز پس پنجره­ام، باغی نیست

 ولی

      بین دستان من و پنجره­ام

      بین چشمان من و غمزه­ی گل

     بین لب­های من و واژه­ی باغ

                               چه حکایت­ها بود.

غریب ترین کولی جهان سرود :

 

                    به تصویر می کشمت
                    به تصویر می کشمت

                    آنقدر که خانه پر میشود از تو
                    از من
                    از عشق
                    از توهم
                    از تو
                    و هی می بافم و می بافم و می بافم
                                                   یک رج از دل
                                                   یک رج از تو
                                                   یک رج از تو
                                                   یک رج از دل
                    و حالا می فهمم,چقدر در انزوای پیله ی خود حبسم
                    خیره به نقطه ی کور یک رویا
                    با دستهای خالی و دلی پر از شگفتنی ها ی بی تو
                    پیله ای سپید و زیبا

                    که در آرزوی هر دختر تزریق شده ، باید کرم بیاید و پروانه برود
                     شاید هیچ کس فکر نمی کند
                    یک کرم با تمام کوچکی اش فاتحی داشته و قلبی به وسعت تمام آسمانها                    که شاید هیچ گاه پروانه­ای ندیده باشد.

کوتاه درباره­ی

غادة السمّان

 

درجهان عرب، تنها شاعر و نويسنده­ای که زنانه می­سرايد و می­نويسد خانم غاده­السمان، شاعر سوری است.شايد بتوان او را از پرکارترين زنان اهل قلم در جهان عرب و يکی از آگاه­ترين افراد به مسائل زنان عرب به شمار آورد.

درخشش او در عرصه­ی شعر و در داستان نويسی ممتاز است. اکثر آثار او به زبان­های زنده­ی دنيا ترجمه شده است.

 

 

دو کولی­واره­از:

       غادهً السمّان

 

جدایی

این­ که با تو باشم و با من باشی

                                      و با هم نباشیم

                                                        جدایی همین است.

این که یک خانه ما را در بر گیرد

امّا یک ستاره ما را در خود جای ندهد،

                                              جدایی همین است.

این که قلبم اتاقی باشد

خاموش کننده­ی صداها با دیوارهای مضاعف

                                        و تو آن را به چشم نبینی

                                                                      جدایی همین است.

این که درون جسمت

                         تو را جستجو کنم

و آوایت را در درون سخنانت

                               جستجو کنم

و ضربان نبضت را در میان دستت

                               جستجو کنم

                                              جدایی همین است.

 

                                                                       29/3/ 1977

 

امّا من آنان را دوست دارم

آنان

        همه   

              چونان پیاز

                            پوست بر پوست بودند

من با اشک نزد آنان می­آیم

و در جستجوی قلبشان

                           پوست را

                                    سپس پوست

                                                   می­گشایم

تا آنگاه که قلبشان را می­یابم

                                    که پوست است

... با این همه من آنان را دوست می­دارم.

                                              

                                                                12/4/1977